Komentarze do tomaszpohl.pl

Skomentuj Wolność, odpowiedzialność, pracowitość…, którego autorem jest Tomek

Tomek — Mon, 08 Mar 2010 21:32:25 +0000

W sumie to mechanizm jest zawsze taki sam, albo ktoś mówi: “Jestem odpowiedzialna/y”, albo mówi: “To on/a/ni są winni!”. Reszta jest komentarzem ))

Skomentuj Wolność, odpowiedzialność, pracowitość…, którego autorem jest Kate

Kate — Sat, 06 Mar 2010 12:46:11 +0000

Hej, Tomku – ja mam wrażenie, że odpowiedzialność, nie tylko w sferze “firmowej”, to powoli słowo zapominane, traktowane coraz lżej… Gdy coś złego się zdarzy, często okazuje się, że odpowiedzialnego za to brak… Jest moda na “zwalanie” odpowiedzialności, uciekanie od niej… A lider, szef, ojciec, nauczyciel – bez poczucia odpowiedzialności za ludzi, rodzinę, uczniów jest tylko potencjalnym “zagrożeniem” dla onych Tak mi się wydaje, ale mogę się mylić

Pozdrawiam serdecznie!

Skomentuj Marketing, którego autorem jest Tomasz

Tomasz — Mon, 14 Dec 2009 20:33:12 +0000

Dziękuję! Szkolenie innych ma tę zaletę, że szkoli się najpierw siebie, a polega to na wiecznym odkrywaniu bogactwa ogólnej i szczególnej wiedzy i własnej niewiedzy pośród tej wiedzy. Dlatego to takie fascynujące ))

Skomentuj Marketing i ryby, które mają głos! ;-), którego autorem jest Tomasz

Tomasz — Mon, 14 Dec 2009 20:30:40 +0000

Ad postu Krajanki (8 XII)
Ja tak tylko głośno myślę, o bezczelności, tupecie, o poczuciu wartości, o pewnej sile przebicia (w granicach dobrego smaku), o tym czy bezczelność to wiara w siebie, a skromność to skromność, czy raczej nieśmiałość, lęk ubrany w inne szaty… Granie cichego, pokornego, nieśmiałego to też “sprzedawanie siebie”, zaś tupet to często przykrywka niepewności…Cudowny zaiste jest człowiek, a każdy niepowtarzalny )) Pozdrawiam!

Skomentuj Marketing i ryby, które mają głos! ;-), którego autorem jest Tomasz

Tomasz — Mon, 14 Dec 2009 20:25:47 +0000

Zamiast polemiki, pewna historia, o mądrym, sędziwym odźwiernym, żyjącym w XVIII – wiecznej Europie, którego obowiązkiem było witanie wędrowców przybywających do tętniącego życiem śródziemnomorskiego miasta. Podróżni przybywający do miasta zatrzymywali się przy bramie miejskiej, aby zapytać odźwiernego o drogę oraz o możliwości znalezienia pracy. Pewnego dnia pod bramą zatrzymał się wędrowiec i spytał odźwiernego:
- Starcze, jacy są mieszkańcy Twego miasta?
Staruszek podrapał się w głowę i zapytał:
- Jacy ludzie mieszkają w mieście, z którego przybywasz?
Podróżny skrzywił się i stwierdził sucho:
- Banda łobuzów. Skąpych, chciwych i nieuczciwych.
- Hmm … – odparł odźwierny, pokiwawszy głową – Takich też ludzi znajdziesz w naszym mieście. Pamiętaj, że Cię ostrzegałem.

Około godziny później do bram miasta zbliżył się kolejny podróżny. Sądząc po stroju i rysach twarzy mężczyzna wyglądał na młodszego brata poprzedniego przybysza. Pierwszy odezwał się starzec, mówiąc:
- Sądząc po wyglądzie młody człowieku, musiałem przed chwilą rozmawiać z Twoim bratem. Czy może go szukasz?
Młodzieniec uśmiechnął się i potrząsnął głową, zaprzeczając:
- Nie za nic w świecie dziadku. Wiesz, mój brat jest wyjątkowo zgorzkniałym człowiekiem. Przykro to przyznać, ale absolutnie nie tęsknię za jego towarzystwem.
Młody człowiek podszedł do sędziwego odźwiernego, uścisnął mu dłoń i zapytał:
- Byłbym Ci nieskończenie wdzięczny dziadku, gdybyś odpowiedział mi na pewne pytanie. Sądząc po Twoim wieku, musisz znać wielu mieszkańców tego miasta. Powiedz mi proszę, jacy są ci ludzi?
Starzec odpowiedział:
- A jacy ludzie żyją w mieście, z którego przybywasz?
- Ach, trudno byłoby znaleźć lepszych ludzi. Wszyscy, co do jednego są uczciwi, pracowici i hojni, aż do przesady. Bardzo nie chciałem opuszczać miasta, ale zmusiła mnie do tego
konieczność znalezienia pracy.
- Hmm … – odparł z uśmiechem odźwierny – Takich właśnie znajdziesz w naszym mieście. Serdecznie Cię witamy!

W innej wersji u mnie na blogu: http://ptakiduszy.blog.onet.pl/Kowale-Losu-i-Ofiary-Losu,2,ID339305384,n

PS. Pracodawca daje pracę, gdy wierzy w korzyści, zdolności, wartość pracownika, inaczej byłby szaleńcem. Sztuka by obie strony miały korzyści.
PPS. Pracuję, bo kocham pracować, zarabiam, bo prawdziwa miłość rodzi wzajemność, można to nazwać interesem, a można relacją…To zależy od punktu widzenia. Pozdrawiam!

Skomentuj Marketing i ryby, które mają głos! ;-), którego autorem jest beznikowy

beznikowy — Sat, 12 Dec 2009 15:28:57 +0000

Przeczysz sam sobie: “Marketing jest ludzki, wymyślony przez ludzi i dla ludzi. Prawdziwy marketing jest głęboko humanistyczny, bo jego celem są ludzkie potrzeby (a nie potrzeby sprzedającego). Poza tym dowodzę, że każdy z nas uprawia marketing, jakieś formy sprzedawania siebie, reklamy, autoprezentacji, kreacji…”. Czyli ’sprzedaję siebie” np. podczas rozmowy z potencjalnym pracodawcą mając na uwadze przede wszystkim potrzeby pracodawcy? Guzik prawda – “sprzedaję siebie” bo szukam pracy a to, czy pracodawca faktycznie mnie potrzebuje to sprawa dla mnie drugorzędna. Najważniejsze jest dla mnie to, żebym dostał pracę a nie to, żeby pracodawca miał ze mnie wymierne korzyści. Gdybym myślał inaczej, żądałbym wynagrodzenia dla siebie w wys. np 1 grosza. Z natury jesteśmy egoistami i to jest naturalne (jesli sam o siebie nie zadbam to kto o mnie zadba?) Dorabianie ideologii, ściemnianie o głębokim humanizmie w marketingu jest niepotrzebne i trąci hipokryzją.
Pozdrawiam

Skomentuj Marketing i ryby, które mają głos! ;-), którego autorem jest Krajanka

Krajanka — Tue, 08 Dec 2009 21:02:56 +0000

Przepraszam za literówki – odruchowo wysłałam, nie przeczytawszy wcześniej;-)

Skomentuj Marketing i ryby, które mają głos! ;-), którego autorem jest Krajanka

Krajanka — Tue, 08 Dec 2009 21:01:16 +0000

Jak zwykle idea została wypaczona, kiedy ktoś może nieźle zarobić – że się tak wtrącę. ale chyba rzeczywiście – zdolności w tym kierunku mamy wrodzone luba nam ich brak, wystarczy popatrzeć na dzieci w szkole. Rzecz jasna wchodzą też inne czynniki kształtujące nasze usposobienie, nastawienie do siebie, jednak niektórzy są w tym kierunku wybitnie uzdolnieni.
Mam wrażenie, że bezpośredni wpływ na to ma ukształtowane poczucie własnej wartości, jednak musi być wspomagany przez wrodzony spryt, błyskotliwość, odwagę i …..pewną dozę bezczelności (odwołuję się do wieku szkolnego, rzecz jasna;-))

Skomentuj Marketing i ryby, które mają głos! ;-), którego autorem jest Tomasz

Tomasz — Fri, 27 Nov 2009 21:24:06 +0000

Niestety – tutaj muszę się z Tobą zgodzić. To sprzedawanie “cudów”, wciskanie “kitów”, pokazy, akwizycje jednorazowe, zaczepianie na ulicach czy wywożenie na wycieczki półdarmowe, żeby pokazać “cuda-wiank-garnki”, to ta prymitywna twarz marketingu. Nie wspomnę o kupowaniu miejsca w sklepach, płacenie za wystawianie recept, czy za straszenie nas grypą. Poza tym, ile promocji, to jedynie emocje, słowa, manipulacje. Cóż, taki podręcznik demaskujący “brudny” marketing też ktoś powinien napisać, łącznie z jego obliczem internetowym, spamerskim, czy pokazaniem ludziom jaka jest różnica między lekiem, a preparatem….Dzięki za dyskusję.

Skomentuj Marketing i ryby, które mają głos! ;-), którego autorem jest Arl

Arl — Fri, 27 Nov 2009 16:25:12 +0000

Myślę, ze nie zginą śmiercią naturalną. Zwłaszcza dopóki trwa sprzedaż na tzw. “chałupkach”, pokazy, itp. Wiesz chyba najgorsze jest to, że z takim marketingiem dobrze podanym, na poziomie i z nastawieniem na klienta spotykamy się najrzadziej. W codzienności najczęściej mamy do czynienia z tą druga wersją. A później dzwonią ci pechowi klienci: ratunku! kupiłem/am krzesło masujące, posciel itp. [tu pada kwota wyższa niż moja miesięczna pensja] bo wszyscy kupili, a teraz myślę że przecież wcale nie chcę, pomóż. No i pomagam… Ale nie tak to powinno wyglądać, dlatego mnie to drażni. Co do reszty – zgadzam się. Chciałam tylko pokazać, ze oprócz tej wersji, którą przedstawiłeś, marketing ma jeszcze inna twarz – taką spod lady – niestety niezbyt przyjemną. Pozdrawiam